Bal

Sabah evden çıktım, karşı parkın ağaçlarına, mavi gökyüzüne asık suratla bakarken içimden geçiyordu:

“Bu memleket güzel, ama adam gibi lider bulamadı…”

O sırada zınk diye önümde durdu, arabasının camını açtı “Abi beni hatırladın mı?” diye bağırdı…

Kimi zaman okurlarımla karşılaştığımda kırdığım potların temkinliliği içinde eğilip yakından yüzüne baktım…

Kırmızı bir suratı vardı…

Kulakları minik birer uçurtmaya benziyordu, güldüğünde suratının yarısı diş olmuştu. Arabasının vitesini parka geçirdikten sonra camdan elini uzattı:

“Canımı veririm senin için…”

“Rica ederim” dedim…

Beterini söyledi:

“Öl de öleyim…”

İnsan ne de olsa duygulanıyor:

“Öyle deme ama…”

“Beni tanımadın mı?” dedi…

*

Tanımamıştım, ama benim için ölmeye hazır bir insana “Seni tanımıyorum” diyemedim, gözümdeki gözlüğümü ceplerimde arıyormuşum gibi yaptım…

Üsteledi:

“Adaşız biz… Beni unuttun mu?..”

İster istemez “Bekir, nasılsın?” dedim…

Böylece adımı öğrenmiş olduğunu hiç düşünmeden, içimden “Tanımamakla ne kadar ayıp ettik” geçti…

*

O andan itibaren bana “Bekir abi” demeye başladı ve arabadan fırladığı gibi “Sana bal vereceğim… Bakanlara götürüyordum… Hediyemi almazsan kahrederim” dedi ve bagajı açtı, tahta kalıplarda petek ballar vardı…

Ben “İstemem” dedikçe o bir poşete üç koca kalıp balı koydu, bir yandan da durmadan konuşuyordu:

“Anzer balı… Bekir abime vermeden nasıl geçerim?.. Almazsan, şerefsizim konuşmam…”

Ben “İstemem” dedikçe o ballarla arabama doğru koşmuştu bile…

“Peki… O zaman parasını vereyim…” dedim…

Önce “Hayır” gibi bir şeyler söyledi…

Tekrarlayınca “Maliyetini ver” dedi…

Maliyeti; 300 lira!..

Yıldırım gibi gitti…

*

Sonradan düşündüm, bizim evde senede yarım kilo bal yenmez, bana altı kilo bal satmıştı…

Bir haftadır arabamın bagajında altı kilo bal ile dolaşıyorum… Kimseye veremiyorum da, dolandırıldığımı bilmesinler…

Ve bir daha “Adaşız” diyene atılıp adımı söylemeyeceğim…

*

Durumu anladığımda, arkasından bakarak düşündüm; memleketin başına uygun bir lider arıyordum…

İşte buydu…

Arkasından bağırdım, duymadı…

Kaçırdık…

Bekir Coşkun
5 Kasım 2011 – Cumhuriyet

Yazar Hakkında: Bekir Coskun (263 Yazısı bulunuyor)

1945 yılında Şanlıurfa'da, memur bir babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Ankara’da Yüksek Gazetecilik Okulu’ndan mezun olduktan sonra 1974’te foto muhabiri olarak işe başladı. Daha sonra polis muhabirliği, parlamento muhabirliği yaptı. 1978’de Günaydın Gazetesi'ne geçti. Köşesinin adı Dokuzuncu Köy’dü. 1987’de Sabah Gazetesi'nde Onuncu Köy başlıklı köşesini yazmaya başladı. 1993'te Hürriyet Gazetesi'nde geçti. Şu ana kadar yayımlanmış 4 adet kitabı bulunmaktadır: "Dövlet", "Avukatımı İstiyorum", "Pako'ya Mektuplar" ve "Ben Pako". Köpeği Pako’nun adıyla kaleme aldığı yazılar yayımlanmıştır. TRT'de yayımlanan "Pako’ya Mektuplar" adlı dizi başta BBC olmak üzere altı AB ülkesi televizyonu tarafından satın alınmıştır. Hayvansever kişiliğiyle de bilinen yazar; keman çalabilmektedir, bir doğa ve deniz tutkunudur. Bekir Coşkun, 9 Eylül 2009 tarihi itibarıyla Hürriyet Gazetesi'de ayrılmıştır. Bekir Coşkun, 25 Eylül 2009 tarihi itibarıyla HaberTürk gazetesinde yazılarına başlamıştır. Ancak referandumda AKP hükümetine karşı yazdığı yazılardan dolayı Coşkun'un işine 20 Eylül 2010 itibariyle de son verilmiştir.[ Bekir Coşkun, 3 Kasım 2010 tarihinden itibaren Cumhuriyet Gazetesinde Onuncu Köy köşesinde yazılarına devam etmektedir.Şu anda Cumhuriyet gazetesinde yazmaya devam etmektedir. Diğer bütün yazıları, Bekir Coskun →